Ανήμερα Χριστούγεννα με βρίσκουν ξαπλωμένο σε ένα κρεβάτι να προσπαθώ να καταλάβω το νόημα της «χαρας» ,έχοντας ήδη ολοκληρώσει ένα χρόνο κατάθλιψης από τον θάνατο του πατέρα μου… «καλπαζων καρκινος» είπαν οι ανθρωπόμορφοι γιατροί «μην έχετε ελπίδες κύριε»…
Δώδεκα μήνες απόλυτης παραίτησης από τον όρο ζωή…το τηλέφωνο χτυπούσε μόνο για καμιά ενημέρωση για νέες προσφορές τραπεζών…
Φίλους?…φυσικά από αυτούς που βγηκε η ρήση τι να τους κάνεις τους εχθρούς…μην σκέπτεσθε εάν υπάρχουν και άλλοι θα κατηγορηθείτε για μιζέρια…
Η τηλεόραση ανοιχτή χωρίς ήχο μόνο και μόνο για να δίνει κίνηση στις σκιές του σπιτιού και σε μένα την αίσθηση ότι δεν είμαι μόνος …αλλά δεν είμαι μόνος έχω αυτό το κολευ ξαπλωμένο στην άκρη του κρεβατιού , τι να πω όμως μαζί του εγώ χρειάζομαι έναν άνθρωπο να μου πει ότι όλα θα πάνε καλά ότι θα χαμογελάσω και πάλι…
Τις σκοτεινές μου σκέψεις διέκοψε η ματιά του σκύλου…ήταν τόσο έντονη που πέρασε για λίγο από το μυαλό μου ότι σκεπτόμουν φωναχτά…σηκώθηκε και πλησίασε προς το μέρος μου…απέστρεψα το βλέμμα μου γιατί μόνο για χάδια δεν είχα όρεξη , ούτε και εκείνο.
Όσοι έχουν δει φοβισμένο σκύλο να γρυλλίζει μπορούν να καταλάβουν γιατί σταμάτησε η κυκλοφορία του αίματος μου.
Λίγα εκατοστά από το προσωπο μου βρισκόταν η οδοντοστοιχία ενός πλάσματος που δεν έδινε καθόλου την αίσθηση «χαμόγελου»…στο μυαλό μου ηρθαν ιστορίες σκύλων που τρελάθηκαν και επιτέθηκαν στα αφεντικά τους… «μα δεν ειχα κάνει τίποτα»
Με αργές κινήσεις τραβήχτηκα προς τα πίσω και ανασήκωσα το σώμα μου …το σκυλί άρχισε να σβουρίζει σαν κουτάβι γύρω από τον εαυτό του ενώ η καρδιά μου άρχισε να επανέρχεται στους προβλεπόμενους ρυθμούς…χαμογέλασα «τρελοσκυλο» βυθίστηκα και πάλι στην θαλπωρή των σκεπασμάτων για να ακούσω ένα δεύτερο πιο απόκοσμο γρύλλισμα αυτή την φορά και να παρατηρήσω το φαινόμενο της σηκωμένης τρίχας στο σβέρκο της «Παρκυς» σηκώθηκα πιο έντονα αυτή την φορά για να ξαναδώ το Τζεκυλ να γινεται Χαιντ…τα χάδια μου προσπαθούσαν να σταματήσουν μάταια τις χαρούμενες σβούρες της…
Ανήμερα Χριστούγεννα με βρίσκουν στους δρόμους της Αθήνας να σβουρίζω με τον σκύλο μου…και χωρίς να έχω πληρώσει συνεδρία ψυχανάλυσης.
Έξι χρόνια μετά ανοίγω την πόρτα κουρασμένος από την δουλειά …για να χαμογελάσω μόλις δω την εικόνα της…ένα χαμόγελο που δεν κράτησε πολύ ,κάτι δεν πήγαινε καλά , η ματιά της…ήταν γέρικη .
Ξάπλωσα να ξεκουραστώ λίγο πριν την απογευματινή βόλτα μας , τα μάτια της ήταν καρφωμένα επάνω μου…δεν πρέπει να είχαν περάσει πέντε λεπτά άνοιξα τα βλέφαρα μου με αυτή την αίσθηση που έχεις όταν σε παίρνει ο ύπνος παρά την θέληση σου…πουθενά η Παρκυ..σηκωθηκα σχεδόν τρέχοντας και βγηκα στην αυλή να δω που είναι … πουθενά….με αργά βήματα αυτή την φορά πλησίασα σε μια «κρύπτη» στο πλάι του ακάλυπτου…ήταν ξαπλωμένη με την πλάτη προς το μέρος μου ,σταμάτησα να αναπνέω και πλησίασα αργά…άπλωσα το χέρι μου επάνω της ενώ τα πρώτα δάκρυα ξέφευγαν από κάθε πόρο της ψυχής μου…την πήρα αγκαλιά και την έβαλα στο σημείο που έξι χρόνια πριν μου μάθαινε να ζω…
Υπερβολές ! ένας σκύλος ήταν …έτσι δεν είναι?ενας σκύλος που απλά ήθελε να παίξει…
Απλά εγώ επειδή είμαι γραφικός θέλω να της πω…ότι την ευχαριστώ για όλα…και ότι θα χαρώ κάποτε να ξανασβουρισουμε…FOREST GUMP
